Terug thuis

Hoi,

Vanmorgen zijn Wim en ik geland om 5.15u. in Amsterdam. Michael en Jan waren gisteren al thuis. Wij kozen om een dagje langer te blijven na de Award Party (maar best ook zulle).

Nog alles eventjes samenvatten :

Het was terug een onvergetelijke reis !
De dagen voor de wedstrijd, de laatste trainingen afwerken en het parcours verkennen (ook voor ons, waar kunnen we Michael overal zien), de spanning die je zo voelt stijgen hoe dichter je bij de wedstrijd komt (en bij Michael valt het dan nog goed mee).
De dag van de wedstrijd in één woord : PRACHTIG ! Terug een dag om nooit te vergeten (ook Wim zal het bij blijven).
De prestatie van Michael 8.56.17 u. Er is weer een grens verlegd (onder 9u.). En hij is nog jong zijn beste jaren moeten nog komen. Dat beloofd ! Ik moet wel zeggen de tegenstand wordt steeds sterker en sterker. Volgens mij stonden er maar weinig wereldtoppers aan de start maar de subtop wordt steeds breder en breder. Met een eindtijd net onder de 9u.30min (zeker niet slecht) werd je nu 96 ste !!.
De kennismaking met de Belgische triatleten (Anne-Marie D, Cipo alias Stijn DM, Alain V) en met de toppers uit het circuit (Vuckovic, Rhodes) . Allemaal, ongeacht hun status, mensen zoals u en ik en altijd beschikbaar voor iedereen. Andere sporters (voetballers) kunnen hier nog een lesje van leren, van een persstop hebben die gasten nog niet gehoord.
Dan nog een anekdote. Toen wij (Wim en ik) aankwamen op de luchthaven van Panama City was er nog een triatleet in ons gezelschap. Een heel klein, jong en mager manneke, eventjes op zijn valies gekeken en daar stond de naam Sergio Marques, hij verbleef in het hotel net naast ons. Die naam zei me nog altijd niets tot op de dag van de wedstrijd want hij werd 2e in de uitslag en ook ken ik nog niet zoveel van triatlon, hou die naam in het oog ! Dit wordt een echte wereldtopper, zeg maar dat Keyzer het gezegd heeft.
Ook het weer viel zeer goed mee, enkel de eerste dagen veel wind maar altijd 26 a 28 gr. Prachtige stranden die we in Hawaii niet vonden waren er nu wel.
Het bloggen verliep niet zo goed als in Hawaii omdat wij over geen PC beschikten.
Organisatorisch was het soms moeilijk om berichten te plaatsen want Michael en Jan verbleven op een 3-tal km van ons hotel. Ik hoop toch dat jullie er ook een beetje van genoten hebben.
Sorry voor de schrijffouten maar het moest soms zeer vlug gaan.
Het wordt zeker niet de laatste Iron Man van Michael en de manager van het SMO team zal ook nog wel aanwezig zijn. Persoonlijk denk ik dat de microbe er bij mij ook goed in zit. Wat een prachtige sport (we konden de wedstrijd nu ook gemakkelijk volgen, Michael hebben we tijdens de wedstrijd in totaal +/- 20 keer gezien). En het laatste nieuws weten jullie nog niet !! Wellicht zal er in de toekomst, na Michael, nog een 2e inwoner van St-Laureins starten in een Iron Man. Dhr. Dobbelaere (en dan bedoel ik niet Sander hé) heeft het goed te pakken hoor. Hij gaat zich toeleggen op triatlon. Volgend jaar een 1/8ste of een kwart en binnen 3 jaar een Iron Man. Ze zeggen soms hoe ouder hoe zotter, maar ik ga het nog moeten beginnen geloven ook.
(Moesch, als het te erg wordt moet je maar een seintje geven, ik zal hem wel met zijn voetjes op de grond houden)
De Award uitreiking (met Michael op het podium) en de afterparty waren dan de afsluiter van een terug zeer geslaagd Iron Man gebeuren.

Nu een beetje bekomen van de jetlag en morgen gaan werken, dat is veel minder.

Ik wil wel nog een paar mensen bedanken.

- Michael (zonder hem moeten we zelfs niet vertrekken)
- Zijn vrouwtje Annick (voor hem zo goed te steunen en te verzorgen) en dochter Jelke (Toen de tekst "Jelke groet papa. Go !" langs de weg op een elektronisch scherm verscheen zal het hem wel gepakt hebben denk ik, hopelijk heeft hij dan ook harder gefietst !).
- Wim om 9 dagen met mij op te trekken. Alleen was ik niet vertrokken denk ik.
- Jan de manager van het SMO team (hopelijk komen je dromen uit Jan !).
- Darline, Moesch en Inge om hun ventjes naar Florida te laten vertrekken.
- Jullie allemaal om de blog te volgen !

Tot een volgende Iron Man !

groetjes,
Randal